De missionaris die werd opgegeten door zijn eigen indianen

Door: Mandy de Jong – Jan Finkers leefde 45 jaar tussen de Yanomani-indianen bij de Orinoco-rivier in Venezuela. Hij werd één van hen, bijna. Na zijn dood afgelopen voorjaar betoonden de indianen hem het grootst denkbare respect.

De indiaan weet het zeker. Hij wil christen worden. Een echte christen zoals Jan Finkers. De missie van Finkers lijkt na al die jaren in het Amazonegebied van Venezuela geslaagd. Maar tot grote verbazing van de indiaan schudt Jan zijn hoofd. Dat zou ik niet doen, zegt hij. De indiaan begrijpt er niets van. Als je de Heer hebt ontmoet, kun je toch niet zwijgen? ,,Ik zou het niet doen, want dan mag je maar één vrouw hebben. En dat is niks voor jou.” De Yanomami hebben recht op meer vrouwen en dat willen ze graag zo houden. De indiaan is overtuigd. Hij kan geen echte christen worden. Niet zoals Jan Finkers. De missionaris is hier ook niet om zieltjes te winnen. Jan heeft een groter plan voor ‘zijn’ indianen.

Jan Finkers is op 29 april 2017 overleden in de Venezolaanse hoofdstad Caracas. De missionaris uit Geesteren werd 91 jaar oud en stierf als Salesiaan van de congregatie van Don Bosco. Een katholieke beweging die zich vooral richt op jeugdontwikkeling. Jan leeft 45 jaar tussen de Yanomami-indianen in het Amazonegebied in Venezuela. Hij is er één van hen. Als blijk van liefde is zijn as, vermengd met bananen, als soep opgegeten door de indianen van zijn stam. Een groter eerbetoon is niet denkbaar. Jan Finkers is opgegaan in de indianen. Als vreemdeling binnengekomen, als vriend nooit meer weggaan. Het is de ultieme acceptatie.

,,Jan was zoals een mens hoort te zijn. Of je nou gelovig bent of niet. De mooiste manier van jezelf zijn is door jezelf weg te cijferen.”

Het is mei 1971. Jan meert voor het eerst aan in Mavaca aan de bovenloop van de grote rivier Orinoco, de slagader van de Amazone. Hij heeft dan al acht jaar lesgegeven op een internaat voor jongens van verschillende indianenvolken. Mavaca is de meest afgelegen missiepost in het zuiden van Venezuela. Het is er anders. Dat ziet Jan direct. Kleine blote kinderen met bolle buiken staan langs de oevers van de rivier. Mannen hebben hun penis opgebonden achter een touwtje. Vrouwen dragen slechts een touwtje om hun middel, een yari natha. De Yanomami zijn kleurrijk beschilderd en hebben stokjes in hun oren, neus en lippen. Enkelen versierd met prachtige veren, bloemen en bladeren. Ze zijn nieuwsgierig naar de blanke nape, de vreemdeling op de vrachtboot.

topics

Lees verder

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s