10 dogma’s van zwart-witdenkers

Door: Herman Vuijsje – De gedachte dat zwart en wit in Nederland tegenover elkaar staan, is al een halve eeuw oud, schrijft . En iedere keer worden dezelfde dogma’s gehanteerd. Maar voor alle zwart-witdenkers geldt dat ze het geschetste schrikbeeld juist naderbij brengen.

White is white and black is black and never the twain shall meet… Het is een vruchtbaar jaar geweest voor zwart-witdenkers. Eerst Anousha Nzumes boek Hallo witte mensen en de Nederlandse vertaling van White Innocence door Gloria Wekker. En nu Heerenveen tegen Bijlmer Boys, niet op het veld maar op het asfalt van de A7 bij Oudehaske. Komt het ooit nog goed met ons?

De gedachte dat zwart en wit in Nederland antagonistisch tegenover elkaar staan, met racisme als steen des aanstoots, is al een halve eeuw oud. In de jaren zeventig wierpen vooral autochtone babyboomers zich op als zaakwaarnemers voor de nieuw aangekomen rijksgenoten en gastarbeiders. Zij waren opgegroeid in de schaduw van de oorlog en ontwaarden overal ‘herlevend racisme’.


“Witte Nederlanders worden nu zonder voorbehoud als racisten benoemd.”


In 1986 schreef ik er een boek over, Vermoorde onschuld, waarin ik constateerde dat hier een vorm van wederzijdse stereotypering plaatsvond: iedereen werd gereduceerd tot zijn etnische achtergrond, waarbij witte mensen werden afgeschilderd als potentiële racisten en zwarte mensen als zielige slachtoffers.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s